미래에 우리는 서로에게 항상 존재한다.

เรื่องนี้มีชื่อว่าตะลุยปูซาน

เพราะว่ามันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างใหญ่โตมาก

เหนื่อยมากก็ด้วย เหอะ เหอะ

อันนี้โอป้าหักมันสั่งให้มาเล่าให้ฟัง อ่านกันเลยละกันนะคะ

ยาวหน่อยนะ ^^"

“안녕하세요. 제 이름은 진이입니다. 태국에서 왔습니다. 만나서 반갑습니다.”

นั่นคือทำทักทายแรกที่ดาทักทายกับเพื่อนร่วมชั้น
คลาสแรกผ่านไป....ก็ไม่ค่อยมีเพื่อนสักเท่าไหร่
แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะก็มีเพื่อนอยู่ที่เกาหลีอยู่แล้วนี่นา
เพื่อนคนนี้อยู่ที่เมืองปูซาน.....เค้าชื่อ 최상학 อ่านว่า เชว ซัง ฮัก

คืนวันศุกร์

“ 오빠, 지금 어디있죠 ?” โอป้า ตอนนี้อยู่ไหนอ่า
“ 아 ~ 진 ^^ 집이에요” อ้า...ชินเหรอ อยู่บ้าน
“뭐해요 ?” ทำไรอ่ะ
“그냥” ไม่ได้ทำไร
“아 ~ 저, 오빠의 집에 갈까요.” อืม...เค้าจะไปบ้านโอป้านะ
“ 알아서..오세요” เข้าใจแระ...มาเลย
“ 예...내일 만납시다” ค่ะ พรุ่งนี้เจอกัน
“네…내일 봐” อืม เจอกันพรุ่งนี้

วันเสาร์.......
ดาตื่นแต่เช้านั่งรถไฟไปยังปูซาน
โอป้าบอกว่าบ้านของเขาไม่ไกลจากสถานีสักเท่าไหร่....
เอาฟระ....สาวไทยใจสู้....สู้โว้ย

บนรถไฟ
เป็นซีนที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากหลับและหลับ หุหุ
ทำไงได้ล่ะ ก็เมื่อคืนมันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับนี่นา

11 โมงเช้า.... ณ สถานีปูซาน
เย้ !!! ในที่สุดก็มาถึงจนได้....
ด่านต่อไปก็แค่ตามหาที่อยู่ตามที่โอป้าได้บอกไว้
คงหาไม่ยากหรอกน่า......
คิดซะว่าเดินหลงที่กรุงเทพละกัน (อ้าว เลยรู้เลยว่าบ้านนอก หุหุ)
ตั้งหน้าตั้งตาเดิน เดิน เดิน....เดินกันไปเรื่อยๆ
เดินและเดิน จนเวลาผ่านไป 2 ชั่วโมง
แล้วความคิดความคิดหนึ่งมันก็ผุดขึ้นมา
“ไม่รู้แล้วทำไมไม่ถามล่ะ นั่งอมอะไรอยู่”
นั่นคือเสียงแห่งความทรงจำตอนที่แม่ใช้งาน จนแม่ไปทำงาน
จนแม่กลับมาแล้วงานยังไม่เสร็จ เหอะ เหอะ

และแล้วก็ไปเจออาจอชีเข้า ( อาจอชี คือลุงที่แก่ๆหรือไว้เรียกผู้ชายที่แต่งงานแล้วนะคะ )
" 저기요. " คุณคะ..คุณคนนั้นอ่า
" 그럼, 저는 저기에 가고 있습니다. 하지만 저는 저기가 몰라요."
คือว่า หนูจะไปที่อยู่อันนี้อ่ะค่ะ แต่ว่ารู้ไม่รู้จักอ่ะค่ะ
" 아 ~ fjkadadofjasdjfewk "
จับใจความได้แค่อาจอชีพูดว่า อ๋า...
( สำเนียงแต่ละที่เค้าไม่เหมือนกันอ่า คำก็แปลกๆ ฟังไม่ออก )

โอ้ยตาย....ทำไงดีเนี่ย
โทรหาโอป้าละกัน ... กะจะเซอร์ไพร์ซะหน่อยเหอะ

"오빠 ~ 지금 저는 부산이에요." โอป้า เค้าอยู่ปูซานแล้วนะ
" 그래 ? 어디예요 ? " เหรอ อยู่ไหนอ่ะ
" 저도 몰라 ~ " ไม่รู้อ่า

และแล้วนรกก็เกิด....แง้ แบตหมด
ทำไงดีฟระตู ไปต่อก็ไม่ได้ ถอยหลังก็กลับไม่ถูก
โอ้ยตายยยยยยย !!!!!
จะสู้ต่อหรือจะตายอยู่ตรงนี้ห๊ะ ???
ใจนึงก็บอกว่ากรูตายตรงนี้ละกัน อีกใจนึงก็บอกว่ากลับไปตายที่ไทยดีฟ่า

เอาล่ะ ~ สู้ต่อไป

และแล้วหลังจากเดินต่อไปตามทางที่อาจอชีชี้โบ้ชี้เบ้ซ้ายขวาให้
ก็หลง หลง หลงและหลงจนได้......
แง้ ๆ.....จะทำไงดีล่ะว้างานนี้

หัวมุมตรงนี้มีร้านขายของอยู่
ของนั่งพักสักหน่อยก็คงจะดี

" 어서오세요 ~ " เชิญค่ะ
" 예....고맙습니다 " ค่ะ ขอบคุณนะคะ

สิ่งแรกที่ทำให้รู้สึกใจชื้นขึ้นมา
คือคุณป้าเจ้าของร้าน ท่านใจดีมาก...
เอาน้ำมาให้ทานแล้วก็เอาพัดมาพัดให้
สงสัยว่าเห็นว่าหน้าของเราคงจะใกล้สิ้นชีพเต็มที เฮ่อ ~

" 실례합니다. 그럼 저는 저기에 가고 싶어요. 어떻게 가요?"
ขอโทษนะคะ คือว่าหนูอยากไปที่นี่อ่ะค่ะ ไม่ทราบว่าไปยังไงคะ ?
เฮ่อ ....หวังว่าคุณป้าจะฟังเข้าใจและช่วยให้หนูเก๊ตทีนะคะ

" 아~여기.....가까워" อ้า ที่นี่เอง ใกล้ๆนี่เองจะ
แล้วคุณป้าก็อธิบายให้ฟัง....เก็ตแล้วล่ะค่ะ
และชินคนนี้ก็เดินไปตามทางที่อาจุมม่าบอก

แต่ว่า.....ทำไมมันกลับไปทางเดิมหว่า
โอ้ย ไม่ไหวแล้วนะ.....
ไปยืน ณ จุดๆเดิม......
ข้าวก็ยังไม่ได้กิน......
ตั้งแต่เช้าละนะ
ตอนนี้ก็ปาไปสี่โมงเย็นแล้ว...
ไม่ไหวแล้วจริงๆนะ

" 저기요....여기 계속이에요 ?" อ้าว ยังอยู่ที่นี่อยู่เลยเหรอ
เสียงนี้...เป็นเสียงของอาจอชีที่ได้บอกทางให้ตอนแรก
" 오 ~ 아저씨. 예...^^" โอ คุณลุง ....ค่ะ
" 친구를 아직 안 만나요 ? " ยังไม่เจอเพื่อนอีกเหรอ
" 예... " ค่ะ และแล้วนังชินก็ปล่อยโฮมันตรงนั้น
" 아.....울지마세요." อ๋า...อย่าร้องไห้เลยนะ
" 음 ~ 따라오세요" อืม....ตามมาแล้วกัน

และแล้วอาจอชีก็พาชั้นเดินไปยังบ้าน...
บ้านของอาจอชี
บ้านหลังนั้นเป็นบ้านหลังเล็กๆ
เป็นบ้านไม้ที่มีบริเวณบ้านนิดหน่อย
มีดอกไม้ปลูกอยู่เรียงราย
ช่างเป็นบ้านที่น่ารักมาก

" 여보....저는요" ที่รัก ........ผมเอง
" 아 ~ 갔다왔어 ? " อ้า กลับมาแล้วเหรอคะ

ผู้หญิงที่ยีนตรงหน้าคือภรรยาของคุณลุงท่านนั้น
ท่านเป็นผู้หญืงที่แต่งตัวธรรมดา...แต่ดูดีมากๆ

" 안녕하세요. 제 이름은 진이입니다. 만나서 반갑습니다"
" 예 반가워요."

พอเริ่มได้ก้าวเดินเข้าไปในบ้าน....
มันช่างรู้สึกอบอุ่นยังไงไม่ถูก
เหมือนกับว่า....ได้พบกับสิ่งที่ตามหามานาน....
เพราะคุณป้า..หาน้ำหาท่ามาให้ เอาขนม ผลไม้มารับรองอย่างดี

ตัวเราเองก็ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยนอกจากของที่เตรียมเอาไว้
เพื่อจะให้ครอบครัวของ 상학 เค้า......

" 저녁을 같이 먹자" กินข้าวเย็นด้วยกันนะ
ลูกชายของคุณลุงท่านเอ่ยชวนเราทานข้าวเย็นด้วยกัน
ผู้ชายคนนั้นสูงประมาณ 180 กว่าๆ......หน้าตาค่อนข้างใช้ได้เลยล่ะ
หุหุ.....น่ารักดี ด้วยความมีน้ำใจของคนหล่อ...เราก็จะไม่ปฏิเสธ
ชั้นได้พักให้หายเหนื่อยหาหิวที่บ้านหลังนั้นจนเวลาประมาณสองทุ่มกว่าๆได้แล้ว
คงจะถึงเวลาที่จะต้องไปซะที.....
" 저는 정말 고맙습니다. 이것을 받으세요"
คือว่า หนูขอขอบคุณมากจริงๆนะคะ กรุณารับสิ่งนี้ไว้นะคะ
สิ่งนั้นก็คือสิ่งที่เตรียมมาเพื่อให้ครอบครัวของเพื่อนนี่เอง

" 괜찮아요. 혹시...지금 가겠어 ? " ไม่เป็นไรหรอกจะ ว่าแต่ว่าจะไปแล้วเหรอ
" 예....그럼 i think i disturb you too much"
ค่อ คือว่าหนูคิดว่าหนูรบกวนมากไปแล้ว
" please think that we are your family." คิดซะว่าเราคือครอบครัวเดียวกันละกันนะ

ทราบซึ้งใจ
แต่ถึงอย่างไร....เราก็ควรจะไปได้แล้วนะ
ในขณะที่คุณลุงและคุณป้าและโอป้ามายืนส่งเราที่หน้าบ้านนั้น

"진 !!!!!!" ชิน !!!!!!!!
เสียงตะโกนดังลั่นที่ไม่ไกล

ฉันหันไปแล้วก็พบว่าคนที่ตะโกนอยู่นั้นคือนาย 최상학
เพื่อนคนที่เราเสียเวลาทั้งวันในการค้นหาตัวมันนี่เอง

" 어떻게 찾았어?" หาเจอได้ไงอ่ะ
" 뭐요 ? " อะไร
" 우리 집 " บ้านผมอ่ะ
" 누구 ? " ใครนะ
" 여기....제 집이에요." ก็ที่นี่อ่ะ บ้านผมเอง
" 아 ????? " ห๊ะ
" then !!!! "
" 아 ~ 이분이 제 아버지예요. 그리고 옆에 분이 제 어머니예요."
อ้า....ท่านนี้คือพ่อผมแล้วก็คนข้างๆอ่ะแม่ผมเอง
" 아빠 엄마 오빠 !!!! " งั้น พ่อ แม่แล้วก็พี่ชาย
"응" อืม

ค่อก
งั้น....ตั้งแต่เช้ามาเนี่ย...ชั้นเดินผ่านบ้านเธอเป็นร้อยรอบ
ชั้นเจอคุณพ่อของเธอ
และชั้นก็มาสิงอยู่ที่บ้านเธอ
ตั้งนานแระ !!!!!!!

โห๊ยแล้วแกไปไหนมาเนี่ยฮ๊ะ !!!!!
"ชั้นก็ไปตามหาเธอมาน่ะสิ"
" พอสายหลุดปุ๊บ ผมก็รีบออกมาหา "

สรุปว่าวันทั้งวันเราเดินหากันไม่เจอเลยใช่มั๊ยเนี่ย
เฮ่อ ~ เหนื่อยแล้ว
" 오늘 같이 시내요" วันนี้อยู่ที่นี่ก่อนละกันนะจ๊ะ
" 예, 지금 버스를 없어" ไม่มีรถแล้วนะ

ก็คงงั้น......
และแล้วก็ได้อยู่ค้างคืนที่บ้านหลังนั้น
และทุกๆสุดสัปดาห์ ฉันคนนี้ก็จะมาอยู่ที่บ้านนี้
เป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน
อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

ปล. เรื่องนี้คือความฝันนะคะ ไม่ใช่เรื่องจริง

คือว่าตอนนั้นฝันแล้วไปเล่าให้โอป้าหักฟัง

แล้วมันก็เลยบอกให้ลองมาเขียนดูว่าคนอ่านเค้าจะรู้สึกยังไงบ้าง

แต่มันบอกว่าถ้าเป็นไปได้มันจะให้รางวัล Novel

จบแล้วค่ะ