미래에 우리는 서로에게 항상 존재한다.

ความเหน็ดเหนื่อยของปีสอง มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากปีหนึ่งมากนัก

แค่ความจองหองมันจะลดลงมาหน่อย หลังจากถูกพวกทีมชาติเหยียบเอา

เกรดเทอมที่แล้ว ระหว่างชินกับทีมชาติเหรียญทองมันช่างต่างกันโค ตะ ระ

มันคือความประมาทจากที่ดูถูกคนอื่นมากเกินไป ว่าชั้นแน่ที่สุดแล้ว

คำว่า " เหนือฟ้ายังมีฟ้า " มันยังคงฟังแล้วดูเป็นเรื่องจริงอยู่เสมอ

อาทิตย์แรกของการเปิดเทอม

ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงระยะเวลา 5 วัน

การที่เป็นคนที่อยู่ตรงกลาง มันก็ทำให้เห็นถึงนิสัยของคนบางคนมากขึ้น

" เพื่อน " อาจจะเป็นคนที่รับฟังเราเสมอ

แต่อาจจะไม่ใช่ " เพื่อน " ทุกคน

บางคนอาจจะเป็น " เพื่อน " แค่ตอนที่เราได้ดี

บางคนอาจจะเป็น " เพื่อน " แค่ต่อหน้า

บางคนอาจจะเป็น " เพื่อน " แค่ลมปาก

แม้ว่าบางครั้ง คนที่เราคิดว่าเค้าเป็น " เพื่อน "

จะทำร้ายเราด้วยสายตาและคำนินทาว่าร้ายลับหลัง

แต่เราจะก็ไม่สนใจคนพวกนั้นอีกต่อไป

ในเมื่อไม่ได้คบกันอย่างจริงใจ และดีตอบไปก็ไร้ประโยชน์

난 니가 나한테 한 일 항상 기억하고 니가 나한테 한것 같이 나도 그렇게 할꺼야!
ไม่ว่าพวกแกจะทำอะไรกำชั้นไว้ จำไว้นะ ว่าพวกแกจะได้สิ่งเหล่านั้นจากชั้นกลับคืนสนอง

ในขณะที่กำลังนั่งร้องไห้ให้กับคำนินทาว่าร้ายจาก " เพื่อน "

ก็มีคนๆนึงกับคำพูดปลอบใจว่า

" of course the relationship is also important..
  but what if it isnt forever?? how do you think?
  its so frank, and some bad and weird.. but its true as well you know.."

การที่ไม่ใส่ใจกับสายตาและคำว่าร้าย คือสิ่งที่รักษาใจให้ปกติได้ดีที่สุด

" 왜 한국에 가고 싶어요 ? " อาจารย์ถาม

" 친구와 함께 약속이 있어서 한국에 가고 싶어서요. " นั่นคือสิ่งที่ตอบไป

ชินเองก็มีนัดกับเพื่อนรักคนนึงว่า

ชั้นจะเกาหลีให้ได้ แล้วถ้าชั้นไปได้ แกจะต้องไปเที่ยว lotte world กะชั้นน้า

มันเหมือนงี่เง่านะกับคำสัญญาแบบนี้

แต่นั่นแหล่ะ คือสิ่งเล็กๆน้อยๆที่อาจารย์ได้สอนไว้

"천재는 노력하는 사람은 이길 수 없고,

노력하는 사람은 즐기는 사람을 이길 수 없다."

เมื่อชั้นคิดถึงเธอ มันก็ทำให้ชั้นมีกำลังใจ

ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มของเธอแล้วไซร้ กำลังใจก็เพิ่มล้นเหลือ

할 수 있다 ~ ชั้นทำได้

파이팅 !!!!  สู้โว้ย ( อีกครั้ง )